Preken & Meditaties

Details - Vier Vrijheid! Bevrijdingsfeest voor hen die vielen

Vier Vrijheid! Bevrijdingsfeest voor hen die vielen

Zingen: Ps. 20:3,4.
Gebed.
Lezen: Exodus 12:17-28
Zingen: Ps. 77:4.
Lezen: Romeinen 5:1-11
Zingen: Ps. 77:5.
Lezen: 1 Korinthiërs 11:23-26
Zingen: Ps. 77:6.
Tekst: Romeinen 5:7,8.
Preek.
Zingen: Ps. 84:1,4.
Apostolische Geloofsbelijdenis.
Zingen: Gez. 163:1,2,3.
Dankgebed
Collecte
Zingen: Gez. 165

De preek is geschikt om te lezen rondom Dodenherdenking en Bevrijdingsdag.
Ook geschikt als voorbereiding op het H.A.
In Vlaardingen gehouden tijdens Welkomstdienst.

Gemeente van Christus,

Vier Vrijheid!
Een vrouwenstem voor de radio of de tevee, die zegt:
Op 4 mei herdenken we onze oorlogsslachtoffers, op 5 mei vieren we onze vrijheid.
Twee dagen waarop we samen herdenken en vieren .
Dagen dat we stilstaan dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.
Vrijheid maak je met elkaar.
En dan een zingende mannenstem: De vrede is bevochten, -
en nóg een keer: de vrede is bevochten…

Sinds het einde van de tweede wereldoorlog herdenken wij de slachtoffers van die afschuwelijke periode. Een zinvolle en goede traditie.
Stel je vóór, dat er geen mensen bereid waren geweest, om hun eigen leven in de waagschaal te stellen voor de vrijheid van ons Vaderland!
Dan waren wij nooit bevrijd van vreemde overheersing.
Dan had de geschiedenis er heel anders uit gezien.

Na 'dodenherdenking' komt 'bevrijdingsdag'.
Dit jaar voor de 63e keer!
De bezetters zijn verdreven.
De bezetting opgeheven.
De vrede is bevochten.
Herdenken is een zinvolle opdracht van God.
Het gaat er om dat je Zijn hand ziet in de geschiedenis.
Dan ga je zingen met de dichter van Ps.77:
"Ik denk terug aan de daden van de HERE,
ja, ik denk aan Uw wonderen van vroeger,
overweeg elk van uw werken, en houd in gedachten Uw grote daden."
En we nemen de stimulans van Ps.78 ter harte:
"Wij hebben het gehoord, wij weten het, onze ouders hebben het ons verteld.
Wij willen het onze kinderen niet onthouden, wij zullen het aan het komend geslacht vertellen,
Van de roemrijke, krachtige daden van de HERE, van de wonderen die Hij heeft gedaan."
Zó herdenken wij als Christenen hen die vielen. En zó vieren wij de bevrijding.

En dan zie ik de treffende overeenkomst tussen het Avondmaal, en dodenherden¬king en bevrijdingsdag.
Je kunt het Avondmaal het 4 en 5 mei-feest van de HERE, Jezus Christus noemen.
We herdenken Hem, die voor ons viel.
En we verkondigen de bevrijding, die Hij door Zijn unieke offer heeft tot stand gebracht.
In Romeinen 5 zegt de apostel Paulus het ook: vier vrijheid!

Thema: Wij vieren het bevrijdingsfeest voor hen die vielen.
1.Wij herdenken de dood van Christus.
2.Wij verkondigen de bevrijding door Christus.

Je kunt de doden op veel manieren herdenken.
Een krans bij een oorlogsmonument.
Een stille tocht.
Twee minuten stilte
Dankbaar probeer je de herinnering levend te houden aan al die onschuldige mensen.
Zij hebben hun leven verloren in de jaren 40-45.
Misschien waren er wel familieleden van u bij.
Je vader of moeder, je grootouders.
Bent u boven de 65, dan kunt u er van meepraten.
Wat erg, om je vrijheid kwijt te raken.
Niet langer kunnen doen en laten wat je wilt.
Niet zèlf uitmaken, waar je gaat of staat.
De mensen van het verzet hebben zich daar met hand en tand tegen ge¬keerd.
Ze kónden dat juk van de vijand niet accepteren.
Wij willen met dank aan onze Vader in de hemel hier met ere vermelden, wat ook door de geallieerden is gedaan tegen het schrikbewind en de terreur van Nazi-Duitsland.
En als ik dan die veteranen zie paraderen, dan denk ik:
wat fijn dat die kerels er jarenlang bij geweest zijn om het jubileum van de bevrijding mee te vieren!
Tegelijk vervult het je met ontroering.
Hun inzet om ons te bevrijden kostte vele van hun kameraden het leven.
Voor hen die vielen, kwam het bevrij¬dingsfeest te laat...
Mede dankzij hen, kunnen wij weer doen en laten waar we zin in hebben.
Je ziet maar, hoe belangrijk het is als iemand z'n leven voor je wil geven!.

Datzelfde komt nu ook in beeld in Romeinen 5.
Daar beschrijft Paulus óók een oorlogssituatie.
Dat was alleen wel een totaal àndere oorlog!
God en mensen staan als vijanden tegen¬over elkaar.
Paulus wijst ons op de schuld van deze wereldoorlog.
De bom is gebarsten in het Para¬dijs. Adam en Eva.
Hoewel de mensen God kenden, wilden zij Hem niet de eer geven, die Hem toekomt.
Ze willen Hem ook niet danken voor alles, wat Hij heeft gedaan.
In hun verdwazing zijn ze het spoor bijster geraakt, zegt Paulus in Rom.1:21.
Zo is de prachtige relatie tussen Schepper en schepsel kapot gemaakt.
Naar de grote Opperbevelhebber in de hemel werd niet meer geluis¬terd.
De mens liep over naar het leger van de vijand, de duivel.
Ja, deze levensgevaarlijke vijand werd zelfs met ópen armen ontvangen.
De legers van de satan konden massaal binnenval¬len in de wereld.
De tegenstan¬der van God werd hier voortaan de bezettende macht.
Hij tiranniseerde de goede schepping die de HERE gemaakt had.

Op 4 mei zijn we twee minuten stil voor hen die vielen in de Tweede Wereldoorlog.
En dat is volkomen terecht!
Maar je wordt er helemáál stil van, als je be¬denkt, wat Jezus Christus heeft gedaan voor hen die vielen in de zonde en de dood. Wat een inzet voor de wereldvrede, voor de wereldvrijheid.
Geen misverstand, we hebben diep respect voor hen die vielen in de jaren veertig-vijfen¬veer¬tig.
Wij doen daar niets van af.
Maar tóch, aan de oorlogssitua¬tie, waar de Bijbel ons van vertelt, konden zij niets veranderen.
En wíj veranderen daar zelf óók niets aan.
Jezus Christus wèl.
Want God bewijst Zijn liefde aan ons, doordat Chris¬tus voor ons gestorven is, toen wij nog zondaren waren.
Daarmee staan we voor het grote wonder.
Je begrijpt het niet, dat Christus dat heeft gedaan!
Paulus heeft volkomen gelijk.
Er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven;
Slechts een enkeling durft voor een goed mens zijn leven te geven.
Denk maar aan hen die vielen.
Maar, wie krijg je zó ver, dat hij zijn leven geeft voor een stel criminelen?
Alleen Jezus Christus!
Want nergens in de Bijbel blijkt, dat de mens, die het met de vijand van de HERE hield, zegt:
Wij zijn het zat, om vijand van de HERE God te zijn.
Wij hijsen de witte vlag, HERE, wij geven ons over aan U, en bieden u een wapenstilstand aan.
Christus! Hij heeft aan het kruis dé grote wereldoor¬log uitge¬voch¬ten. In Z’n eentje!
Met de inzet van Zijn leven heeft Hij ons, die vielen in de zonde, bevrijd van de vreemde overheer¬ser.
Hij heeft ons bevrijd van de bezettende macht van de satan.
De Heidelbergse Catechismus noemt dat zo mooi 'het enige offer van Chris¬tus aan het kruis volbracht.'
Dat offer is uniek, absoluut. Zoiets gebeurt eens maar nóóit weer.
En reken maar, dat dat wat betekent heeft voor God!
Heel misschien, zegt Paulus, heeft iemand nog de euvele moed om voor een goed mens te sterven.
Maar Paulus zegt dat op zo'n manier van: Ik heb daar mijn twijfels over.
Maar God bewees ons Zijn grote liefde, doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.
Wij waren vijanden, zegt Paulus in Rom.5:10. U en ik, wij allemaal.
Waartoe een vijand allemaal in staat is, heeft men ervaren in de oorlog.
Dachau. Bergen-Belsen. Auschwitz. Meer hoef je niet te zeggen.
In Jeru¬zalem staat een 'Memorial' ter herinnering aan de holo¬caust. Iad Vashem.
Twee maal ben ik daar nu geweest. De beelden, die je daar ziet, laten je nóóit meer los.
We waren er uren stil van, werkelijk waar...Zó schokkend!
Zúlke vijanden waren wij in de relatie tot God.
Erger nog. Want wij stonden op tegen de genade en liefde van God.
Dwarsliggers op Zijn weg. Dwarsbomers van Zijn wil.
Een vijand is tot alles in staat.
Daarom moet hij worden uitgeschakeld.
We hadden het verdiend om de straf te dragen, die God had bepaald op de zonde.
Maar, wat doet God?
Hij schakelt niet zijn víjand uit.
Hij neemt Zijn meest intieme vriend.
Zijn bloedeigen Zoon Jezus Christus krijgt, wat voor óns was bestemd.
Is me dat even een merkwaardige ruil!
Wij op onze beurt krijgen wat voor Christus is bestemd.
De liefde van God.
Zijn gemeen¬schap.
Onweerstaanbaar dringt zich de vergelijking op met de Avondmaals¬tafel.
Want daar zie je het bij herhaling, als het brood gebroken en de wijn vergoten wordt.
Ja, dat moet je steeds weer zien.
Want je kunt je ogen haast niet geloven.
HIJ is gevallen in de strijd voor ons.
En tegelijk zie je daar óók het enorme verschil.
Want de strijd van Christus was van een totaal andere orde.
Hij is gegaan voor de overwinning van de duivel, de zonde, de dood, de eeuwige verlorenheid en schuld.
Zo viert de Kerk het feest van het unieke offer van Christus.
Het Formulier zet je stil bij het doel, dat de HERE Christus met Zijn Avondmaal voor ons heeft.
Wij vieren het om Hem te herdenken.
Het herdenken van de doden uit de Tweede Wereldoorlog gebeurt op vrijwillige basis.
Het herdenken van de dood van Jezus Christus niet.
Hij heeft bevólen, tot Zijn gedachtenis van dit gebroken brood te eten en uit deze beker te drinken.
Ze vormen n.l. een afbeelding van Zijn lichaam en bloed, dat Hij voor ons heeft geofferd.
Aan het Avondmaal zie je, dat de Goede Herder Zijn leven heeft ingezet voor de schapen.
Hij is gevallen in de strijd voor ons.
Om ons te redden uit onze verlorenheid en schuld.
Bij brood en beker houdt Christus de herin¬ne¬ring levend aan Zijn dood.
Zijn holocaust op Goede Vrijdag.
En de vlag hoeft niet half stok. Integendeel!
Je kunt de vlag en wimpel van de blijdschap en dankbaarheid uitsteken aan de Avondmaalstafel.
Want doordat Christus Zijn lichaam en bloed voor ons heeft opgeof¬ferd, bezorgt Hij je het eeuwige leven.
Ook dat garandeert God me, als Hij me brood en wijn geeft.
Daarom valt aan de Avondmaalstafel dodenherdenking samen met bevrij¬dings¬dag.

De mensen, die zich de 5e mei van 1945 nog herinneren, weten dat het geweldige feestdag is geweest.
Het hele land stond op z’n kop van blijdschap.
Dat kun je begrijpen, als je bedenkt hoe hard de bezettingstijd is geweest.
Zoveel mannen en jongens zijn weggevoerd naar een concentratiekamp om te werken voor de vijand.
Zo’n beeld moet u ook hebben van de toestand waarin het volk Israel in Egypte leefde.
Wat een tirannieke onderdrukking!
Alleen maar ploeteren voor de Egyptenaren.
Maar op Gods dag was de bevrijding gekomen.
Dat was zó'n machtige dag, dat het volk die dag moest blijven gedenken van de HERE.
Sinds de Uittocht uit Egypte vierde Israel al bevrijdingsdag. Pascha noemden ze dat.
Pascha. Dat betekent: voorbijgang.
God had de Egyptenaren zwaar gestraft voor hun martel-praktijken.
Het concentratiekamp aan de Nijl lag bijna helemaal in puin.
Maar aan Zijn eigen volk was God voorbij gegaan.
Niet omdat Israel beter was dan Egypte. Echt niet!
De mensen kenden God. En toch vielen ze elke dag weer in zonde.
En tijdens de woestijnreis zou blijken, hoe kleinzielig en ontevreden dit morrende volkje was.
De HERE had óók Israel kunnen treffen, toen Hij de verderfen¬gel naar Egypte stuurde.
Maar dat deed Hij niet. God was Zijn volk genadig.
Hij verloste het door Zijn machtige hand.
Dat feest van de bevrijding moest gevierd worden.
Vier Vrijheid! Dat gebeurde op het Pascha.
In elk gezin moest de vader een lam slachten.
Het bloed moest hij strijken aan de deurposten van zijn huis.
De engel van het verderf zou rondgaan in Egypte.
Hij zou elk huis binnengaan.
De oudste zoon werd gedood. Zelfs onder de dieren.
Maar óveral, waar het bloed van het Lam aan de deurposten zat, daar ging die doodsengel voorbij.
Wat een prachtig mooi symbool!
Door het bloed van het lam werd het gezin gespaard!
Het gezin moest in die nacht bij elkaar zijn en een maaltijd houden. De Pascha-maaltijd.
Dan werd het vlees van het geslachte Lam gegeten.
Verder bestond het menu uit ongezuurde broden en bittere kruiden.
Dat bittere kruid herinnerde aan de bitterheid van de verdrukking.
Het brood, waar geen zuurdeeg in zat, wees op het zuurdeeg van de zonde.
De zonde trekt door alles heen. Daarom moet dat er uit!
Elk jaar werd dit bevrijdingsfeest gevierd.
En uitbundig ook. Het was het grootste feest in Israel.
Wat een geweldig feest, om bevrijd te zijn uit Egypte.
Dat was voor hen een concentratiekamp.
Toch had hun feest nog maar een voorlopig karak¬ter.
De bevrijding uit het slavenhuis van de zónde moest nog komen.
Daar moest een andere Bevrijder aan te pas komen.
Want het was duidelijk, dat zo'n klein lammetje niemand kon bevrijden van de zonde en de dood.
Daarom was het een gewéldig moment voor het volk Israel, toen Johannes de Doper zijn vinger uitstak, op Christus wees en uitriep:
"Zie het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegdraagt!"
Tóen kwam de grootste bevrijdingsbeweging ter wereld op gang.
De meest ingrijpende reddingsoperatie van alle tijden.
Volstrekt onvergelijkbaar en absoluut uniek!
God gaat in het offensief in de wereldoorlog van de zonde.
We worden bevrijd uit de bezettende macht van de satan.
Dat is het unieke van het offer van Christus.
Hij was het echte Paaslam, en is voor ons geslacht.
Alles concentreert zich nu op de geweldige betekenis van Zijn offer aan het kruis.
De verlossing uit de slavernij van de zonde.
De bevrijding van de afschuwelijke bezetting door de satan.
Dat is zó'n heerlijk feit, dat de Heiland Zijn kerk de opdracht geeft daaraan te blijven terugdenken.
Dat element vinden wij terug in de derde lezing van vanmiddag.
Die bekende woorden van de apostel Paulus in 1 Kor.11.
Woorden, die ook een plaats hebben gekregen in het for¬mulier dat we gebruiken als we Avondmaal vieren.
Want zo dikwijls u van dit brood eet en de beker drinkt, verkondigt u de dood van de HERE, totdat Hij komt.
En laten we ons er bewust van zijn, als we Avondmaal vieren, wat dat betekent.
'Van Christus lichaam eten en Zijn bloed drinken.'
Dat betekent: we geloven in Christus en we vertrouwen er op, dat Hij Zich voor ons heeft opgeofferd.
Daardoor wordt je schuld kwijtgescholden.
En je krijgt het eeuwige leven.
Het betekent ook, dat de H. Geest er voor zorgt, dat je steeds meer naar Christus toegroeit
Je gaat steeds meer deel uitmaken van Christus lichaam, ook al is Christus al lang in de hemel.
Want de Heilige Geest, die met Pinksteren van Christus komt, hoort nu óók bij ons.
En zó worden wij, de vele leden van het lichaam van Christus, geleid door een en dezelfde Geest.
Jezus Christus heeft ons werkelijk bevrijd.
De inzet van Zijn leven heeft blijvend effect.
Het is goed daarbij stil te staan, juist in de buurt van 4 en 5 mei.
Vier vrijheid! Kent u deze vrijheid al?
Zo niet, dan wordt u er vanmiddag hartelijk toe uitgenodigd, die met ons mee te vieren.

We gedenken dankbaar de inzet van hen, die vielen.
En we vieren enthousiast de bevrij¬ding.
Maar, vrede en vrijheid zijn hier op aarde maar erg betrekkelijk.
Er is weinig voor nodig, of er ontbrandt een strijd, nu hier, dan daar.
Wij mensen kunnen geen duurzame vrede en vrijheid bewerken.
Terecht hebben wij in de afgelopen week het bevrijdingsfeest gevierd.
En terecht zijn onze bevrijders uit Canada, Australië en Polen daarbij aanwezig geweest.
Nóg meer reden is er, om bij herhaling het Avondmaal te vieren.
Aan de Avondmaalstafel vieren wij het échte bevrijdingsfeest totdat Hij komt.
Die tafel van het Avondmaal is een internationaal monument van de bevrijding.
Een 'memo¬rial', dat door God bij herhaling opge¬richt wordt.
Wat een feest, dat bevrijdingsfeest van het Hei¬lig Avondmaal.
Huivert u óók zo bij het lezen, van wat er in Dachau is gebeurd?
En laten de beelden van Auschwitz u nóóit meer los?
Maar vergeet niet, dat de slavernij van de zonde erger is dan het ergste concentratiekamp.
Je wordt er koud van!
Stel, dat je daar in zou moeten blijven...!
Jezus Christus heeft ons bevrijd van de bezettende macht van de satan.
De gróte wereldoorlog is gestreden. Wat een rust!
We zijn er jaren bang voor geweest. Een allesver¬nietigende kern¬oorlog. Om van te rillen.
Onze hemelse Vader laat ons een tijd van politieke ont¬spanning beleven.
We zijn er dankbaar voor.
Maar, we vergeten niet, dat de meest gevaarlijke kernwapens al ontman¬teld waren!
Zónder de Verlosser rest je niets dan een hope¬loos einde.
Door Christus hebben wij een eindeloze hoop.
Vrede. Vrijheid. Voor eeuwig!
Voor ieder die ge¬looft in Jezus Christus.
Dat Avondmaal, dat internationale monument van de Bevrijding, brengt het bij ons in herinnering.
En het vervult ons met verwach¬ting.
Het is een zichtbare preek van de kerk in een wereld, die explo¬deert van de zonde.
Je krijgt een machtige boodschap mee.
God is met ons op weg. Samen op weg naar het Leven.
Een leven vol blijdschap en rust. Vrede. Vrijheid.
Daar is de vijand definitief onschadelijk gemaakt.
Zonde en dood worden ontmanteld.
Dat wordt dus een eeuwig bevrijdingsfeest!
Amen

Disclaimer, Privacy en Copyrights

Disclaimer - Privacy Statement - Copyrights - Powered by Doppy.nl - zaterdag 26 juli 2008 23:23