Preken & Meditaties

Details - Handelingen 27: 23b

“…De God, wie ik toebehoor en die ik vereer…”

Themareizen zijn helemaal in!
De reisorganisaties leveren reizen op maat.
Misschien was u zelf ook al eens deelnemer aan zo'n reis.
Naar Israël. Een Lutherreis. Een Calvijnreis. Een Bachreis.
Heel interessant allemaal!
Er zijn er ook, die gaan in de voetsporen van Paulus.
Ze maken een Paulusreis. Je volgt dezelfde route als Paulus,
toen hij eeuwen geleden met het Evangelie van Christus door de toen bekende wereld trok.
Dat is natuurlijk een bijzonder interessante reis!
Je vaart met een luxe cruiseschip over de prachtige Middellandse zee.
Tijdens de tocht doe je de steden aan, waar Paulus ook is geweest.
Een prachtige combinatie van cultuur en geschiedenis.
Wij willen in deze dienst een moment uit zo'n Paulusreis meebeleven.
Dat is niet alleen maar interessant.
We zullen ontdekken, dat het een reis is met schokkende ervaringen.
De noord klimt zo hoog, dat het er op lijkt, dat het laatste uur van dit reisgezelschap heeft geslagen.
Dan wordt je teruggeworpen op jezelf, op de kern van je bestaan.
Dan komt het er op aan, dat je weet wie je bent.
Of, beter nog, dat je weet van Wie je bent.
Of je leven voor eigen rekening komt,
of dat je mag zeggen, dat je het eigendom van Christus bent, aan Wie je toebehoort en Die je vereert.

Paulus getuigt van zijn enige troost bij nacht en ontij:
Mijn levensgeheim is God, Wie ik toebehoor En Die ik vereer.

Wanneer deze Paulusreis stond vermeld in de reisgids, zou waarschijnlijk niemand er op inschrijven.
Zo'n turbulente tocht is absoluut geen publiekstrekker!
Paulus heeft zijn zendingsreizen achter de rug.
Zijn kruistocht voor God loopt op een eind.
Hij is teruggekeerd op zijn basis, Jeruzalem.
Daar is hij als gevolg van de vijandschap van de Joden gevangen genomen.
Een en andermaal werd hij verhoord.
En na een lange periode van voorarrest heeft hij zich beroepen op de Keizer.
Hij wilde in Rome, DE wereldstad van die dagen verantwoording afleggen van de hoop die in hem is.
Nu is Paulus daarheen op weg. Hij is op transport gesteld naar Rome.
Een groot aantal andere gevangenen overkwam hetzelfde.
Zo ging dat in die tijd, per vrachtschip.
Naast de gebruikelijke lading werden er ook nog gevangenen getransporteerd.
Als stukgoederen werden ze in het ruim gestouwd, alles en allen bij elkaar.
De accommodatie was ontzettend primitief.
De behandeling en de verzorging idem dito.
Met hoeveel schoppen, slagen, ruwe woorden en vloeken zal het gepaard zijn gegaan?
Paulus zat daar midden tussenin.
Paulus, een dienstknecht van Jezus Christus.
Nee, voor de apostel was deze Paulusreis beslist geen pleziertocht per luxe cruise schip met het grote genieten op cultureel en historisch gebied. De cruise was een crime.
En toch ging dit niet buiten de bedoeling van God om.
Hoort zo'n barre reis, die zich voltrekt midden in de ruige realiteit van het bestaan, juist niet tot de gang die het Koninkrijk van God in deze wereld maakt?
Is dit niet 'de christenreis' bij uitstek?
Christus werkte zelf ook midden tussen tollenaren en zondaren en moordenaars.
Paulus is samen met rovers en moordenaars een medegevangene en medereisgenoot.
Een turbulente reis is het geworden, met veel onvoorziene gebeurtenissen.
Ze krijgen te kampen met tegenwind.
Daardoor lopen ze vertraging op.
De zomer is al voorbij is als ze nog maar halverwege zijn.
Wat nu? Moeten ze nog wel verder gaan? Doorvaren is riskant.
Paulus, die kennelijk toch opvalt, en een man is naar wie geluisterd wordt, geeft een negatief reisadvies. Niet gaan! Doen we dat wel, dan hebben we een probleem, waarschuwt hij.
De kapitein van het schip heeft het advies van Paulus in de wind geslagen.
Hij wil doorvaren, een betere haven opzoeken en daar overwinteren.
De kapitein het laatste woord...Dus varen ze verder.
Eenmaal in volle zee beginnen de problemen pas goed!
De wind wakkert aan en groeit uit tot een orkaan.
De rustig kabbelende zee verandert in een kolkende watermassa.
Als een machteloze prooi wordt het schip op en neergeworpen door de huizenhoge golven.
Wat dat betekent heeft voor de opvarende kunnen wij alleen bij benadering aanvoelen.
Ze worden van de ene hoek van het ruim in de nader geworpen.
Dan maakt een volslagen doodsangst zich van je meester.
Je denkt dat je laatste uur geslagen heeft.
Ze konden gewoon niet eten, omdat ze zeeziek waren en hun keel werd dichtgeknepen van de stress.
Ze beseften maar al te goed, dat ze in groot levensgevaar verkeerden.
Maar dan ineens komt er een geweldig keerpunt.
We lezen, dat Paulus in hun midden gaat staan. Hij gaat deze radeloze mensen toespreken.
Hij gaat staan op dat schip in een situatie, waarin je geen been hebt om op te staan.
En dat heus niet, omdat hij zo'n ervaren zeeman was.
Midden in die lange bange nacht begint Petrus de bemanning toe te spreken.
De nacht maakt eerlijk, las ik ergens. Dat is waar
's Nachts hoef je je niet groot te houden.
Je geeft je dan ook eerder bloot.
Levensverhalen worden vaak in de stilte van de nacht aan een ander doorgegeven.
Maar wanneer je midden in de nacht in grote nood verkeert, dan zul je helemaal wel eerlijk worden.
Dan komt er uit, wat er in zit. Dan zeg je alleen maar wat, als je werkelijk iets te zeggen hebt.
Dat is ook hier zo.
Paulus spreekt de bemanning en zijn medegevangenen toe.
Hij wijst er op, dat het hun eigen schuld is, dat het ze over gekomen is.
Ze hadden naar hém moeten luisteren!
Waarom deze terechtwijzing?
Voelt Paulus zich gepasseerd? Wil hij de kapitein terugpakken?
Nee, maar toen Paulus hen waarschuwde, sprak hij niet op eigen gezag. Dat is het punt.
Hij gaf advies, en werd daarbij geleid door de Geest van God.
Het was een profetisch woord, dat hij sprak richting kapitein en bemanning.
Als je dat in de wind slaat, zit je met de brokken.
Paulus voelt, dat hij hen daar eerst mee moet confronteren.
Via dat traject wil hij ruimte maken voor wat God nú te zeggen heeft.
Want wat Paulus zegt is bijzonder bemoedigend voor de radeloze schepelingen op de Middellandse Zee. Hij vertelt hun, dat ze niet bang hoeven te zijn,
dat niemand de dood zal vinden in de golven,
en dat ze allemaal behouden aan land zullen komen.
Waar haalt Paulus het lef vandaan?
Is dit bluf? Probeert hij zijn eigen angst te overstijgen?
Vindt hij zichzelf zo belangrijk? Nee, dat niet.
Maar waar haalt hij dit optimisme dan vandaan?
Nou, dat heeft hij niet van zichzelf!
De apostel Paulus heeft in de nacht bezoek gehad van een engel.
En wat die engel gezegd heeft is de reddende boodschap voor 276 mannen in een vliegende storm.
Paulus, zei hij, wees niet bang! Je moet voor de keizer verschijnen en in Zijn goedheid heeft God jou het leven van alle opvarenden geschonken.
Nu begrijpen we, waarom Paulus ging staan, en staande bleef.
In de noodsituatie, waarin het schip zich bevond, is er een engel van God gekomen.
Die is bij Paulus gaan staan en die heeft Paulus bijgestaan.
Niet de stoerheid van Paulus, maar de nabijheid van God houdt hem overeind.
De God van Paulus is geen mooi-weer-God, die er alleen maar is als er geen vuiltje aan de lucht is.
Hij is juist de nood-weer-God, die bij zijn kinderen staat, als de nood hoog geklommen is.
Hij staat bij hen en daarom kunnen zij ook staande blijven.
Als alles neergesabeld en verpletterd is, alles hulpeloos en hopeloos.
Paulus gaat staan, want God staat naast Hem.
Gemeente, die God is er nog altijd, ook voor u!
Zult u daaraan denken, als het noodweer ook over uw leven is losgebarsten?
Laat het u bemoedigen in onze wereld, waar de stormen overheen jagen en waarin het soms lijkt of je geen lichtpuntje ziet?
Dan hoef je niet onderuit te gaan, want God is er nog, de levende God, de Vader van Christus.
En Die houd hem staande.
En dan, eigenlijk zomaar tussen neus en lippen door, in een tussenzinnetje, laat Paulus weten wat het geheim van zijn leven is. Want als hij het over een engel van God heeft, dan voegt hij er aan toe:
‘een engel van de God, Wie ik toebehoor en Die ik vereer. ‘
Wat is dat een prachtige uitspraak, gemeente!
Dat is de enige troost van Zondag 1.
Ik ben het eigendom van Hem, en ik ben van harte bereid om voor Hem te leven.
Dat is zó in het leven van Paulus verankerd, dat hij het als het ware in een tussenzin kan zeggen.
Als hij de Naam van God noemt, kan hij met één typering zijn hele leven tekenen.
God, Wie ik toebehoor en Die ik vereer.
Wat een indrukwekkend getuigenis klinkt daar uit op!
De nacht mag donker zijn en de storm hevig, de golven mogen hoog gaan en de nood ongekend zijn, maar, mensen: Ik ben van God en ik dien de HERE en daarom ben ik in Zijn handen.
Veilig. Geborgen.
Een diep doorleefd geloof heeft Paulus tot deze belijdenis gebracht.
En deze geloofsbelijdenis staat Paulus ook in deze nacht voor ogen.
Laten we er nog wat meer op inzoomen.
Het is treffend, dat Paulus begint met te zeggen, dat hij niet meer van zichzelf is.
Hij is van eigenaar verwisseld.
En nu is hij het eigendom van de HERE, Die zijn leven gered en bewaard heeft.
En die zijn leven ook nu bewaren zal.
O, gemeente, een mens wil toch zo graag eigen baas zijn.
Diep in ons hart leeft die wens bij iedereen, ook bij ons.
Je eigen baas zijn. Jezelf wezen.
Paulus dacht ook, dat hij zelf de dienst kon uitmaken.
Hij was een fanatieke dienaar van de wet.
Christenen vervolgen. Zoveel mogelijk.
In de waan, dat hij God daar een plezier mee deed.
Maar Christus was hem tegengekomen op de weg naar Damaskus.
De vervolger werd een volgeling. Want Christus nam het roer van Paulus' schip over.
En zo werd hij een wedergeboren mens. Je kende hem niet meer terug.
Dat is ook voor ons kenmerkend.
Wie gelooft is van meester veranderd.
Je leeft wel midden in de wereld, maar je oriëntatiepunt ligt ergens anders.
Je leven wordt niet langer beheerst door de jacht naar status en sukses,
je raakt los van de verslaving aan alkohol en seks en drugs.
Maar Gód, die ik toebehoor, met huid en haar, met lichaam en ziel, wat er ook gebeurt.
Ik volg Jezus Christus, want Hij is de Heer van mijn leven.
Hoe het zover gekomen is?
God heeft in Zijn onuitsprekelijke goedheid Zijn Zoon gezonden.
Die heeft Zijn bloed gestort.
Daardoor zijn arme en ellendige zondaren losgekocht uit de macht van de vorst van de duisternis.
In die weg is God ook de eigenaar van Paulus geworden.
Dat is in het leven van Paulus een heel verhaal geweest. Dat weet u wel.
Want zo is het niet bij hem begonnen. Hij is begonnen met zelf de dienst uit te maken.
Maar daar is hij in vast gelopen.
En toen hij niet meer verder kon heeft Christus het roer van zijn levensschip overgenomen.
In het leven van Paulus moesten er ook allemaal banden worden losgemaakt.
En zo moeten we allemaal bevrijd worden van machten, die ons in bezit willen nemen.
Het is huiveringwekkend, zoveel mensen als er geketend zijn.
Die door hun eigen schuld en hun eigen verslaving vastlopen, hun ondergang tegemoet.
Je huivert er van.
Maar het bloed van Christus bevrijd je ervan!
Dat bloed, dat ons door Gods genade nog mag worden verkondigd in de prediking van het Woord en in bediening van de sacramenten, doop en avondmaal.
Daardoor worden ons de ogen geopend en leren wij omhoog roepen om gered te mogen worden.
En zo breken ook bij ons de banden.
Dan zie je waar je verslaafd en verslingerd aan bent, soms op een heel nette manier.
En je gaat al je pogingen opgeven om zelf je boeien los te maken.
En zo worden wij het eigendom van Jezus Christus.
Wat een geweldige geloofservaring moet dat voor Paulus geweest zijn in deze noodsituatie!
Paulus weet, wie er aan het roer van zijn leven staat, ook al lijkt dat schip van zijn leven stuurloos in de storm.
God, Wie ik toebehoor en Die ik vereer.
Als je dat mag zeggen schijnt het licht in een nacht zonder maan en sterren.
Dat is je verlossing uit de ellende.
Dit geeft je visie in uitzichtloze situaties.
Want dan heb je de rust en vrede in je hart.
Ik ben van Christus. Hij staat aan het roer.
Je vaart altijd safe, op Hem, 'Die ik ook vereer.'
Dat is het tweede, waar Paulus op wijst bij het afgeven van zijn visitekaartje.
Omdat ik het eigendom van Christus ben, ben ik van harte bereid om voor Hem te leven.
Dat is heel herkenbaar in het leven van een christen.
Je bent van Hem. Dus leef je voor Hem.
Je bent daarin niet perfekt, maar 't wordt wel je streven. Hem dienen, elk uur, elk ogenblik.
Zoals Paulus het tegen de Filippenzen zegt:
Ik jaag er naar, of ik het ook grijpen mocht, omdat ik ook door Jezus Christus gegrepen ben.
Als je die bereidheid niet hebt, hoor je Hem niet toe.
Daaraan kun je de kinderen van God herkennen.
En daar mogen ze je op afrekenen.
Wie het eigendom van Jezus Christus is, die leeft voor Hem.
Die kent de hartelijke begeerte om Hem te dienen.
Het is de Geest van God, Die het ook óns wil leren zeggen:
‘God, Wie ik toebehoor en Die ik vereer.’
Als je dit zegt als je jong, dan krijgt je leven inhoud.
Dan geef je het roer uit handen. Je laat je koers door Hem bepalen.
En als je op je leven terugkijkt, dan mag je zeggen:
dit is het geheim van mijn leven:
wat ik was, was ik door Hem.
En wat ik deed, deed ik door Hem, van Wie ik het eigendom ben.
Dat is ook de kracht van Paulus in die donkere nacht.
Daarom kan hij krachtig leiding geven op een zinkend schip.
Omdat hij zo positief weet, wat het geheim van zijn leven is, heeft hij grip op de noodsituatie.
O, Paulus zal ook best wel benauwde momenten hebben gehad in deze nacht.
En zulke momenten waren er vroeger ook wel geweest.
Maar hij wordt helemaal teruggeworpen op zijn God.
God, die zegt: Ik neem jouw leven voor mijn rekening.
Dat betekent niet, dat we er altijd zonder kleerscheuren afkomen.
Maar wel, dat alles gaat volgens Zijn plan.
'En Hij bewaart mij nu zo, dat zonder de wil van mijn hemelse Vader geen haar van mijn hoofd vallen kan, ja dat alles dienen moet tot mijn heil.'
Zo'n donkere nacht als Paulus heeft meegemaakt op de Middellandse zee hoeven wij niet allemaal mee te maken. Misschien dat we ook iets meer bescheiden zouden moeten spreken over onze reizen 'in de voetsporen van Paulus. Want als je het boek Handelingen leest, dan zie je dat Paulus heel ander sporen heeft getrokken dan in de reisgids staan vermeld. Sporen die hem in gevangenissen brachten, waar ook gemarteld werd. Willen wij dus echt in de voetsporen van Paulus treden, dan staat het reisgezelschap nog wat te wachten!
Maar toch, ook in ons leven kunnen er heel donkere momenten zijn.
Als je beproefd wordt in je geloof, aangevochten door twijfel.
Als je lijdt aan de kerk.
Als je gebukt gaat onder gebroken verhoudingen in je huwelijk of in je gezin.
Je kunt verzeild raken in de nacht van de ziekte en de eenzaamheid.
De nacht van het je niet begrepen voelen in je anders-geaard-zijn.
Voor hoevelen van ons heeft het leven iets van een reis door de nacht?
Wat heb je dan een machtig houvast aan dat levensgeheim van Paulus.
God Wie ik toebehoor en Die ik vereer.
Dan heeft je leven perspectief. Dat neemt het donker weg.
Als je het eigendom van Christus ben,
als je dat door Gods genade hebt leren zeggen in het geloof:
"Míjn trouwe Heiland Jezus Christus,"
dan krijg je geen kalme vaart, want die kreeg Paulus ook niet.
Maar dan mag je leven met de garantie van een behouden aankomst.
Wij mogen het de apostel leren nazeggen, vol ootmoed en vol dankbaarheid en vol verwondering!
Ik behoor God toe, ik vereer God!
Ik volg Jezus Christus. Hij is de Heer van mijn leven.
Dat getuigenis moet Paulus straks ook voor de keizer in Rome afleggen.
Daarom wordt zijn leven gespaard.
Dat is het plan van God, en dat moet klaar. God heeft een heilsplan met de wereld.
Zelfs de grootste bazen van de aarde zijn daar bij betrokken.
Want het Koninkrijk van God moet komen.
In dat grote perspectief staat het leven van Paulus met alle ups en downs die hem daarin zijn overkomen
Dat is toch iets heel moois, gemeente, jong en oud.
Om zó je leven te bezien in dat licht.
Om te weten, dat ook jouw persoonlijke ervaringen zijn opgenomen in het grote plan, dat God met heel Zijn wereld heeft.
Dat is een verrassende ontdekking.
Want als je het zo bekijkt staan de zaken er eigenlijk nooit echt hopeloos voor.
Hoe turbulent het ook toegaat, God zet Zijn plan wel door.
Niet ondanks alles, maar dwars door alles heen.
Daarom zegt de engel tegen Paulus:
‘wees niet bevreesd, Paulus, je moet getuigen, Het is het plan van God.’
En Gods plannen falen nooit.
Daarom redt God ook je medeopvarenden, Paulus, had de engel gezegd.
Het lot van de reisgenoten wordt dus gekoppeld aan het lot van Paulus.
Paulus wordt behouden. Omdat hij nog een roeping heeft te vervullen in Rome, de wereldstad.
Zo mag de gemeente van Christus er vandaag nog zijn.
Omdat we een roeping hebben te vervullen in de wereld.
Getuigen te zijn met Woord en daad van dat wat het geheim van je leven is.
Geef het door, want vlak om u heen kunnen er reisgenoten in doodsnood zijn.
Moedig ze aan, om hun vertrouwen te stellen op God.
Want leven zonder God is een zinkend schip.
'God, Wie ik toebehoor en die ik vereer.'
Dat dat het thema van de reis van je leven mag zijn.
"In de voetsporen van Christus!"
Dat dat ook heel herkenbaar bij ons mag zijn, heel authentiek.
En dat het heel aanstekelijk mag werken!
Ik ben het eigendom van Christus!
Je enig houvast, ook als de zonden je benauwen.
Ook als de Here je een kruis te dragen geeft.
Want die zitten er vandaag ook in de kerk.
In de nacht krijgen we kracht. Ook kracht naar kruis.
Want de HERE komt naast ons staan en spreekt ons moed in.
En door de kracht die je krijgt van God worden nacht en ontij in ons leven overwonnen.
En in de Openbaring aan Johannes lees ik van een glazen zee.
Daar zal het dus nooit meer stormen!
Daar word je door niets of niemand meer bedreigd.
Helder als glas is die zee, want de zonden die er in waren gedumpt zijn voorgoed verdwenen.
Daar zal God ons verlichten en het Lam is onze lamp.
Nooit meer nacht en nooit meer ontij.
De eeuwige dag breekt aan!

En wat een troost mogen wij dan putten uit het eind van het verhaal van die lange bange nacht, die Paulus heeft meegemaakt.
Want waar loopt het op uit?
‘En zo geschiedde het, dat zij allen behouden aan land kwamen!’


Amen.

Disclaimer, Privacy en Copyrights

Disclaimer - Privacy Statement - Copyrights - Powered by Doppy.nl - dinsdag 13 mei 2008 12:03