Preken & Meditaties

Details - Meditatie n.a.v. Vuurwerkramp Enschede 2000

Zaterdag, 13 mei 2000.

Het was een stralende en zonovergoten dag.
Iedereen genoot van het prachtige weer.
Een heleboel mensen waren aan het winkelen in de stad. Morgen is het moederdag.
Ook het Hulsbeek en het Lutterzand lokken op zo’n dag veel Enschedeërs uit hun huizen.
Het is hun behoud geworden.
Want die zonnige zaterdag veranderde in wat men is gaan noemen ‘zwarte zaterdag’.
Enschede werd getroffen door een verschrikkelijke ramp.
De brand in de vuurwerkfabriek S.E. Fireworks leidde tot een aantal enorme explosies.
Een compleet stadsdeel werd getroffen door vallend puin, dat verwoestende kraters sloeg. Huizen en fabrieken stonden in brand. Ambulances reden af en aan om de gewonden af te voeren naar ziekenhuizen tot in de wijde omtrek.

Wat een angst en spanning en paniek zich dan van je meester maakt is niet in woorden uit te drukken. Velen van ons hebben het ook zelf aan den lijve ervaren.
Vreselijke uren zijn dat van angstige spanning en moordende onzekerheid: waar is mijn vader, mijn moeder, waar is mijn zoon, mijn dochter.
De snijdende spanning om vermisten.
Anderen zijn in rouw gedompeld, omdat hun geliefden werden bedolven onder het puin of in de vlammenzee zijn omgekomen.
Velen zijn hun huizen kwijtgeraakt, omdat het tot op de grond toe is afgebrand.
Velen zijn echt alles kwijt. Alles wat hen lief en dierbaar was.
Hun meubels. Hun foto’s. Hun huisdier. Ontzettend!
Maar, dan hebben we het alleen nog maar over materiele schade.
Het is duidelijk, dat zo’n ramp ontzettend veel teweeg brengt, vooral in geestelijke zin.
Heel veel emotie en spanning, heel veel angst en ontreddering en verwarring.
Veel mensen die er middenin gezeten hebben, zeggen: je gaat door een hel.
Maar de vragen hoor je ook: Hoe kon dit gebeuren.
Waar was God op het moment van deze ramp?
Waarom kwamen die dappere helden van de brandweer om het leven?
Waarom is een ander overleden, en mocht ik zelf het leven behouden?

Wij willen vanavond troost en bemoediging zoeken in het Woord van God.
Er is heel veel over gepraat, over de ramp. Overal waar je kwam, of het nu in het zwembad was of op de markt, op de scholen en bij de kerk, overal werd er over gepraat.
Er zijn ook officiële gelegenheden gecreëerd om er over te praten, over de ramp.
En dat is beslist heel belangrijk voor het verwerken, praten met elkaar.
Maar hebt u er ook over gepraat met God?
Net als David, in Psalm 62:
Hebt u al eens tegen uzelf gezegd: Mijn ziel, keer u stil tot God?
Dat is niet eenvoudig, zeker niet voor ons, in een wereld waar zo weinig rust en stilte is, in een tijd waarin het mode is om over God te klagen, en de mens er zo weinig aan toekomt om stil te zijn voor God.
En toch, wat heeft een gelovig mens dat nodig, stil te zijn voor God.

David had dit aanvankelijk wel, die zekerheid en dat vertrouwen.
Maar hij is het kwijtgeraakt door de moeilijke omstandigheden van zijn leven.
En nu roept hij zichzelf er toe op. Mijn ziel, keer u stil tot God.
Stil tot God zijn, dat is dat je je hoop en vertrouwen op God richt in een tijd waarin het in je hart en om je heen woelt en stormt.

Door zo’n gebeurtenis als de vuurwerkramp kun je in grote moeilijkheden komen.
Je geloof kan er door worden aangevochten. Waarom moest dit gebeuren?
Ook zijn er de aanvechtingen van de satan die je op je zonden wijst, die je je schuld voor God voor ogen houdt en je zo je geloofszekerheid wil ontnemen.
Binnen in je is er het oorverdovende lawaai van al je waaroms?
En in die situatie leg je je hand op de mond en ben je stil voor God, je ziet op Hem in het vertrouwen dat Hij je zal leiden, dat Hij voor je zal zorgen, dwars door alle moeiten heen,
Ook door de moeiten van de ramp heen.
Stil zijn voor God, zeg maar niets, God weet wat Hij doet.
Geen klachten aan Gods adres maar ondanks al je vragen stil zijn in vertrouwen op Hem.
Stort uw Hart uit voor Zijn aangezicht.
Het is je leven met alles wat erop en er aan zit aan God voorleggen en in Gods hand leggen.
Duizend zorgen, duizend vragen, maar ik zie op God en ik ben stil.
Stilte in je hart komt er pas als je Hem hebt leren kennen als een genadige God, die alle zonden van je leven, hoe groot en veel ook, wil vergeven in Christus. Als je door de Heilige Geest hebt mogen komen tot een leven van geloof en bekering en wedergeboorte.
En hoe leer je God nu anders kennen dan door heel eenvoudig in de Bijbel te lezen Wie Hij is en zo met Hem om te gaan? Om in de stilte te bidden en te spreken met Hem?
Leer mij Uw weg, o HERE, ook als ik het moeilijk heb met wat er is gebeurd.
Wij geloven en belijden, dat wat hier gebeurd is wel degelijk opgenomen is in het plan dat God met de mens heeft. Wie door Gods genade de diepgang van het geloof heeft mogen leren kennen ziet hier heel duidelijk de leiding van de HERE.

Ik zou willen denken aan het woord dat Amos spreekt in 3:6:
Geschiedt er een ramp in de stad, zonder dat de HERE die bewerkt?
Zo staat het in de Bijbel, en je kunt er niet om heen, als je gelooft in God de Almachtige.
En op het moment dat ik dat zeg, besef ik ook dat je daar ontzettend veel vragen mee zou kunnen oproepen. Bijvoorbeeld dat punt van: is dit nu een straf?
Want, het is maar helemaal de vraag, of je dat zo mag zeggen.

In dat verband wil ik herinneren aan de woorden van de Here Jezus in Lucas 13:
Daar zegt de Here Jezus tegen de mensen; denk je dat diegene, op wie de toren van Siloam viel, dat die schuldiger waren dan de andere?
En dat ontkent de Here dan heel stellig.
De mensen, die in leven zijn gebleven, zijn niet beter dan zij die om kwamen.
Maar, de Here Jezus roept wel op, van: denk er om, als jullie je niet bekeert, dan zul je allen evenzo omkomen. Dat is dus een waarschuwing.
Ook hier kun je de vraag stellen: Waarom? Waarom? Hoe kon dit gebeuren?
Wat was Gods bedoeling met dat ongeluk met die Toren van Siloam?
Dat zal misschien wel altijd een open vraag blijven.
Maar uit wat Christus zegt kun je opmaken, dat er wel een andere vraag aan vast zit, en die is heel relevant: zo’n ongeluk, zo’n ramp, wat heeft dat te zeggen voor mij?
Hoe ga ik daar mee om en wat doe ik er mee?

De Here Jezus zet ons op het spoor.
Wat op kleine schaal gebeurde met 18 bewoners van Jeruzalem, zal met alle bewoners gebeuren wanneer ze geen boete doen voor hun ongeloof in Jezus.
Dat is de les, die je volgens Christus moet leren uit een ramp, die anderen het leven heeft gekost. De overlevenden krijgen nog tijd voor de bekering.
Voor het beleven en versterken van hun relatie met God.
Maar van uitstel komt geen afstel.
Alleen bekering kan je redden van de laatste en grootste ramp, die deze wereld treffen zal.
En om dat te onderstrepen vertelt Christus dan een gelijkenis van een onvruchtbare vijgenboom.
Eigenlijk moest die boom worden omgekapt, want wat heb je aan een boom zonder vruchten?
Maar, zegt Christus: ik heb geduld: Laat hem nog dit jaar staan.
Dus: zegt Christus: Israel, doe er wat mee, met de rampen die gebeuren.
Laat het je aan het denken zetten! Draag vruchten van geloof en bekering!
Leef in een warme liefdesrelatie tot God.

En wij dan? We hebben veel geleerd in de afgelopen weken.
We hebben een ramp meegemaakt, die als een bom dwars door ons heengeslagen is.
De verhalen van talloze mensen komen los en er komt maar geen einde aan.
En laten ze het maar vertellen, hun gevoelens en emoties uiten.
Dat is goed voor de verwerking.
Maar temidden van die vele verhalen hoor ik ineens de stem van mijn Heiland.
Die zegt: Je moet je oefenen in het verwerken van wat er om je heen gebeurt
En zeker als je te maken krijgt met zo’n enorme stadsbrand mag je letten op het teken, dat God je daarin geeft.
Wat mij sterk bezig houdt is, dat velen hier toch nog ontkomen zijn aan deze stadsbrand,
Doordat ze opgeroepen zij daar vandaan te gaan, te vluchten, dekking te zoeken.

Nou we weten dus ook, dat de Bijbel voorspelt dat er een wereldbrand zal komen.
Op de jongste dag. En dan zal er alleen maar redding zal zijn voor diegenen die hun dekking hebben gezocht bij de Here Jezus Christus. Aan de voet van het kruis.
Ik heb vaak moeten denken aan die engelen, die tegen Lot zeiden, van: vlucht om uws levens wil, en die hem ook letterlijk bij de hand hebben genomen.
Hoeveel mensen zijn hier door de engelen van God niet letterlijk bij de hand genomen en nog uit deze brand gered.
Ik hoop dat dit gebeuren, dat voor ons allen mijns inziens een vingerwijzing van God is, er aanleiding toe zal geven dat we des te meer onze eigen kleinheid en ootmoed beseffen en onze toevlucht zoeken bij Jezus Christus.
Want eens temeer zijn we ons weer bewust geworden van de laatste ernst van de woorden van Christus. Om vuur op aarde te werpen ben ik gekomen,
En wat wil ik graag, dat het reeds zou zijn ontstoken.
En dan weet ik zeker, dat mijn lieve Zaligmaker geen behagen schept in dat vuur, maar dat hij je juist wil redden van dat vuur.
Daarvoor moet je uitgaan tot Hem, desnoods met achterlating van je hele hebben en houden.
Zoals een bejaarde broeder en zuster uit mijn wijk moesten vluchten, toen de brandweer riep;
Weg, weg, jullie moeten hier weg.
Dan heb je nog de neiging om van alles te pakken om mee te nemen.
Maar dan kan het te laat zijn. Dan kan het huis boven je instorten.

Het is Christus, de Redder, die ons uit liefde hierover informeert.
Hij heeft een rampenplan.
Vlucht om uws levenswil! Vlucht in de armen van Hem, die je redt uit de brand.
Laten wie in Judea zijn vluchten naar de bergen.
‘Wie op het dak is, ga niet naar beneden om zijn huisraad mee te nemen, en wie in het veld is, kere niet terug om zijn kleren op te halen. Bidt, dat uw vlucht niet in de winter valle’, zegt Christus in Mattheus 24.
En als Petrus in 2 Petrus 3 spreekt over de jongste dag, dan heeft hij het ook over de wereldbrand. Wanneer het zover is, weet je niet. Maar de dag des Heren zal komen als een dief.
Dan zullen de hemelruimten met een dof gedreun vergaan en de elementen vlam vatten en verdwijnen, en de aarde met al haar werken zal zich voor God moeten verantwoorden.
En dan de aansporing, die Petrus daaraan koppelt –
Laten wij die toch waarmaken in ons leven.
Want als alles eenmaal plat gaat, hoe heilig en vroom moet je dan niet leven!
Kijk gespannen uit naar de dag van de HERE en bespoedig Zijn komst –
Die dag waarop de hemelruimten in vlammen zullen opgaan en de elementen wegsmelten door de hitte.
Maar God heeft ons een nieuwe hemel en een nieuwe aarde beloofd, waar gerechtigheid woont, en daar zien we verlangend naar uit.
In afwachting daarvan, dierbare vrienden, zegt Petrus, moet u uw best doen, om in Gods ogen vlekkeloos en onberispelijk te zijn en in vrede met Hem te leven.
Bedenk dat het geduld, dat de HERE met ons heeft, onze redding is.

Waar was God tijdens de grote ramp?
Hoe kon dit vreselijke gebeuren?
En hoe zit het eigenlijk met de verhouding van menselijke verantwoordelijkheid in het opslaan van vuurwerk en regelgeving van de overheid aan de ene kant en de voorzienigheid van God aan de andere kant?

Natuurlijk heb ook ik wel duizend vragen en ik worstel ermee, dag in dag uit.
Want ik heb veel meer vragen dan ik kan beantwoorden. Je bent er nog lang niet mee klaar.
Maar ik zie toch door het rookgordijn van alle vragen toch ook en vooral heel duidelijk de leiding van de HERE in dit alles.
En bijkomend van de schrik besef ik, dat je, terwijl je maar al te vaak de kenmerken vertoont van een onvruchtbare vijgenboom, de tijd nog krijgt van God.
Zoals dat engelse gezegde zegt: This day is the first of the rest of your life.
Deze dag is de eerste van de rest van je leven. Je krijgt nog de tijd van God!
Tijd om te planten en te begieten, tijd om voor God te oogsten.
Tijd voor geloof en bekering. Tijd voor het aanhalen van je relatie met God.
‘Laat hem nog dit jaar staan.’ Bloeien en veel vrucht dragen.
En vlucht om uws levenswil, vlucht naar Jezus Christus, de grote Hulpverlener.

Disclaimer, Privacy en Copyrights

Disclaimer - Privacy Statement - Copyrights - Powered by Doppy.nl - zondag 27 juli 2008 11:12